Marijn van Kreij

Nederland, 1978 | Website Marijn van Kreij

Het werk van Marijn van Kreij varieert van grote, wandvullende schilderingen tot video’s objecten en kleine tekeningen en tekstjes op A-4’tjes of een post-it. Het werk van Van Kreij heeft iets plagerigs. Je wordt bij hem als kijker vaak op de proef gesteld of uitgedaagd. Sinds enkele jaren bouwt Marijn van Kreij aan een oeuvre waarbinnen polaire tegenstellingen centraal staan: orde versus chaos, taal versus beeld, representatie versus abstractie en logica versus irrationaliteit. Het grip krijgen op de chaos van de scheppende handeling, het objectiveren van subjectiviteit, gebeurt bij Van Kreij binnen de context van kleine, persoonlijke gestes en dagelijkse overpeinzingen.

Untitled (Notes), dia-installatie

In Untitled (Notes) presenteert Marijn van Kreij pagina’s uit zijn notitieboekjes en kladvelletjes met vluchtige associaties. De haastig neergepende tekstfragmenten, vaak gebaseerd op songteksten of zogenaamde artist statements, reflecteren zowel op elkaar, als op de tentoonstelling waarvan het werk nu deel uitmaakt. ‘He who sings is not always happy’ is te lezen op één van de dia’s. De in zijn werk alomtegenwoordige teksten hebben doorgaans het karakter van poëtische observaties met betrekking tot het leven, relaties, dromen en wensen – sommige zijn te herkennen als tekstfragmenten uit de popmuziek. Door de fragmenten uit hun oorspronkelijke context te halen en in een nieuw verband te tonen, zoekt de kunstenaar naar een andere ‘waarheid’ en probeert daarbij ook de toeschouwer actief te betrekken. 

And Singin' La, La, La, La, La, La, La, La, installatie, 2009

In deze video-installatie neemt Marijn van Kreij het achteloze refrein op de hak van Iggy Pop's The Passenger. Van Kreij filmde de zogenaamde karaoke scroll van het nummer, bracht deze terug tot alleen het refrein, liet het geluid weg en plaatste wat overbleef in een eindeloze loop. Een refrein, gestript van betekenis, zonder tekst, maar met slechts een zangerig "la-la-la".

De video wordt gepresenteerd op een kleine, aan de wand gemonteerde monitor, die in het voorbijgaan wellicht de bijbehorende muziek oproept in het hoofd van de toeschouwer. In de context van Social Sound dringt de vraag zich op wat voor (sociale) interactie hier eigenlijk wordt aangegaan. Van Kreij toont de taal van de muziek, maar laat de muziek tegelijkertijd niet horen. De overgebleven woorden - of liever gezegd klanken - zijn leeg en betekenisloos geworden. Of toch niet?